İsmet İnönü'nün TBMM'de Süleyman Demirel'e Yönelik İrtica ve Din İstismarı Eleştirisi

1960'lı yılların sonu ve 1970'lerin başı, Türkiye'de "ortanın solu" sloganıyla yenilenen CHP ile muhafazakar-liberal çizgideki Adalet Partisi (AP) arasındaki siyasi rekabetin zirveye ulaştığı bir dönemdir. Bu süreçte laiklik hassasiyeti ve dinin siyasete alet edilmesi tartışmaları, meclis gündeminin en gergin başlıkları arasında yer almıştır. İsmet İnönü, bu kutuplaşmış atmosferde muhalefet lideri olarak hükümetin politikalarını mercek altına almıştır.

İsmet İnönü, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde gerçekleştirdiği bu tarihi konuşmasında, rakibi Süleyman Demirel'i doğrudan hedef alarak onu irticai faaliyetlerin hamisi olmakla suçlamıştır. Demirel'in siyasi söylemlerini "din istismarı" olarak nitelendiren İnönü, bu durumun devletin laik yapısına zarar verdiğini savunmuştur. Söz konusu ifadeler, o dönemde yükselen sağ-sol çatışması ve rejim tartışmalarının meclis çatısı altındaki en sert yansımalarından biri olarak kayıtlara geçmiştir.

Bu çıkış, Türk siyasi tarihinde laiklik ve irtica tartışmalarının ne denli köklü olduğunu göstermesi açısından büyük önem taşımaktadır. İnönü’nün bu sert eleştirileri, ilerleyen yıllarda Türk siyasetini şekillendirecek olan ideolojik ayrışmaları derinleştirmiş ve askeri-sivil bürokrasinin siyasal İslam'a bakış açısını yansıtan bir belge niteliği kazanmıştır.