Musevilerin İspanya'dan Sürgünü ve Osmanlı Topraklarına Kabulü

1492 yılında İspanya'da Katolik monarşinin Reconquista sürecini tamamlamasıyla yayınlanan Elhamra Kararnamesi, Yahudi toplumunun din değiştirmesini veya ülkeyi terk etmesini zorunlu kılmıştır. Bu baskıcı politika sonucunda binlerce insan, can güvenliklerini korumak ve inançlarını sürdürebilmek amacıyla güvenli bir sığınak arayışına girmiştir.

Dönemin Osmanlı Padişahı II. Bayezid, insani bir yaklaşımla bu topluluğun imparatorluk topraklarına kabul edilmesini emretmiştir. Ünlü denizci Kemal Reis komutasındaki Osmanlı donanması, İspanya kıyılarına giderek sürgüne zorlanan Musevileri gemilerle tahliye etmiş; başta İstanbul, Selanik ve İzmir olmak üzere imparatorluğun stratejik bölgelerine yerleştirmiştir.

Osmanlı Devleti'ne sığınan bu nüfus, beraberinde getirdiği ticari bilgi birikimi, zanaat yetenekleri ve kültürel zenginliklerle imparatorluğun sosyal yapısına önemli katkılar sağlamıştır. Özellikle matbaanın Osmanlı'ya gelişi ve tıp alanındaki ilerlemelerde bu göç dalgasının etkisi büyük olmuş, olay Türk-Yahudi ilişkilerinin tarihteki en önemli dönüm noktalarından biri haline gelmiştir.