Refah Partisi’ne Kapatma Davası Açılması

21 Mayıs 1997 tarihinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Vural Savaş, dönemin iktidar ortağı olan Refah Partisi'nin (RP), Anayasa'nın laiklik ilkesine aykırı eylemlerin odağı haline geldiği gerekçesiyle kapatılması için Anayasa Mahkemesi'ne başvurdu. Bu hukuki girişim, Türkiye siyasi tarihinde '28 Şubat Süreci' olarak bilinen ve askeri-bürokratik vesayetin sivil siyaset üzerindeki baskısının arttığı dönemin en kritik dönemeçlerinden biri oldu. Başsavcı Savaş, hazırladığı iddianamede partiyi 'laiklik karşıtı eylemlerin merkezi' olarak tanımlayarak, demokratik rejimin korunması adına bu adımın zorunlu olduğunu savundu.

Dava süreci devam ederken, 16 Ocak 1998'de Anayasa Mahkemesi, Refah Partisi'nin kapatılmasına ve aralarında Necmettin Erbakan'ın da bulunduğu bazı parti yöneticilerine beş yıl süreyle siyaset yasağı getirilmesine karar verdi. Mahkeme kararı, partinin devletin temel nizamlarını dini esaslara uydurma amacı güttüğü tezine dayandırıldı. Bu karar, Türkiye'de siyasal İslam'ın temsilcisi olan hareketin rotasını değiştirmesine ve ilerleyen yıllarda yeni siyasi oluşumların ortaya çıkmasına zemin hazırladı.

Refah Partisi’nin kapatılması, Türk demokrasi tarihinde yargı bağımsızlığı, parti kapatma rejimleri ve laiklik tartışmaları açısından bir milat kabul edilir. Karar, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne (AİHM) taşınmış ancak AİHM, partinin kapatılmasını demokratik bir toplumun gereklerine ve sözleşmeye aykırı bulmayarak kararı onamıştır. Bu olay, Türkiye'nin 2000'li yıllardaki siyasi yapılanmasını doğrudan etkileyen en önemli kırılma noktalarından biri olarak tarihteki yerini almıştır.