Küba'da Fidel Castro Önderliğinde Gerilla Savaşı'nın Başlaması

Küba'da 1950'li yılların başında Fulgencio Batista'nın askeri darbeyle yönetimi ele geçirmesi, ülkede büyük bir toplumsal huzursuzluğa ve direniş odağının oluşmasına yol açtı. Fidel Castro liderliğindeki bir grup genç devrimci, 26 Temmuz 1953'te Moncada Kışlası'na düzenledikleri başarısız saldırının ardından hapis ve sürgün süreci yaşadı. Meksika'da hazırlıklarını tamamlayan ve aralarında Arjantinli doktor Che Guevara'nın da bulunduğu '26 Temmuz Hareketi' üyeleri, 1956 yılı sonunda Granma yatıyla Küba kıyılarına ulaşarak silahlı mücadeleyi resmen başlattı.

Batista ordusunun sert müdahalesi sonucu başlangıçta ağır kayıplar veren devrimciler, Sierra Maestra Dağları'nın sarp arazisine çekilerek burada bir gerilla üssü kurdu. Köylülerin desteğini kazanan ve 'Barbudos' (Sakallılar) olarak anılan gerilla birlikleri, vur-kaç taktikleriyle düzenli orduyu yıpratırken aynı zamanda bölgede sosyal reformlar uygulayarak halkın güvenini kazandı. Bu stratejik tahkimat, devrimin tüm adaya yayılmasını sağlayan ana merkez haline geldi.

1958 yılının sonlarına gelindiğinde, gerilla birlikleri stratejik şehirleri tek tek ele geçirerek başkent Havana'ya doğru ilerledi. 1 Ocak 1959'da Batista'nın ülkeden kaçmasıyla sonuçlanan bu süreç, sadece Küba'nın değil, tüm Latin Amerika'nın siyasi çehresini değiştirdi. Küba Devrimi, Soğuk Savaş döneminde ideolojik dengeleri kökten sarsarak dünya siyasetinde kalıcı izler bıraktı.