Memurlara Aile Yardımı ve İkramiye Verilmesi Kararı

Türkiye Cumhuriyeti'nin erken dönem sosyal politika anlayışını yansıtan bu karar, kamu çalışanlarının yaşam standartlarını iyileştirmeyi ve devlet memurlarının refah seviyesini artırmayı hedeflemiştir. Hükümet, özellikle aile geçindiren memurların üzerindeki ekonomik yükü hafifletmek amacıyla onar liralık bir ikramiye ödenmesini kabul ederek, sosyal devlet olma yolunda önemli bir adım atmıştır.

Söz konusu dönemde on lira, bir memur maaşına oranla kayda değer bir ek gelir niteliği taşımaktaydı. Bu tür teşvikler, sadece memurların motivasyonunu artırmakla kalmamış, aynı zamanda devletin kendi çalışanını koruyan yapısını güçlendirmiştir. Bu uygulama, ilerleyen yıllarda kurumsallaşacak olan aile ve çocuk yardımı gibi sosyal güvenlik sistemlerinin de tarihsel öncülerinden biri olarak kabul edilmektedir.

Ekonomik yapılanma sürecinin yaşandığı bir atmosferde alınan bu karar, bütçe imkanları dahilinde toplumsal refahın gözetildiğini göstermektedir. Memurlara sağlanan bu nakdi destek, bürokrasinin sadakatini pekiştirirken, hane halkı tüketimini destekleyerek yerel piyasada da dolaylı bir canlanma yaratılmasını amaçlamıştır.