1991 Büyük Madenci Yürüyüşü'nün Başlaması

1990 yılının sonlarında başlayan toplu iş sözleşmesi görüşmelerinin tıkanması ve hükümetin maden ocaklarını kapatma girişimleri üzerine Zonguldaklı maden işçileri greve gitme kararı almıştır. Grevin 36. gününde, taleplerinin karşılanmaması ve üzerlerindeki baskıların artması nedeniyle yaklaşık 48 bin maden işçisi, aileleriyle birlikte 4 Ocak 1991 tarihinde Ankara'ya doğru yürüyüşe geçmiştir.

Şemsi Denizer liderliğindeki Genel Maden İşçileri Sendikası (GMİS) tarafından organize edilen bu eylem, kısa sürede 100 bin kişilik devasa bir kitleye ulaşmıştır. Kış şartlarına ve kurulan polis barikatlarına rağmen geri adım atmayan işçiler, Mengen'e kadar ilerleyerek Türkiye işçi sınıfı tarihinin en görkemli direnişlerinden birine imza atmıştır. Bu yürüyüş, sadece bir ücret mücadelesi değil, aynı zamanda dönemin özelleştirme politikalarına karşı toplumsal bir başkaldırı niteliği taşımıştır.

Mengen'de hükümetle yapılan müzakereler sonucunda yürüyüş fiilen sona erdirilse de, bu olay Türkiye'nin sendikal mücadelesinde bir dönüm noktası kabul edilir. Büyük Madenci Yürüyüşü, emek hareketinin siyasi iktidarlar üzerindeki etkisini kanıtlamış ve toplumsal muhalefetin örgütlü gücünü tüm dünyaya göstermiştir.