Devlet Personeli Sendikaları Kanunu'nun Kabul Edilmesi

1961 Anayasası'nın getirdiği özgürlükçü ortam ve sosyal devlet ilkesi, Türkiye'de çalışan kesimlerin örgütlenme hakları konusunda önemli bir dönüm noktası oluşturmuştur. Bu sürecin bir parçası olarak 8 Haziran 1965 tarihinde kabul edilen 624 sayılı Devlet Personeli Sendikaları Kanunu, memurların sendika kurma hakkını yasal bir zemine oturtan ilk kapsamlı düzenleme olma özelliğini taşır.

Söz konusu kanun, devlet memurlarının mesleki, sosyal ve ekonomik haklarını korumak amacıyla örgütlenmelerine olanak tanımıştır. Ancak bu dönemdeki sendikal haklar, işçilere tanınan haklardan farklı olarak grev ve toplu sözleşme yetkisi içermeyen, daha çok mesleki dayanışma odaklı bir yapıya sahipti. Kanunla birlikte Türkiye'de kamu çalışanı sendikacılığı resmen başlamış ve kısa sürede çok sayıda memur sendikası kurulmuştur.

1965 yılında atılan bu tarihi adım, Türkiye'deki kamu sendikacılığı tarihinin başlangıcı kabul edilir. Ancak 1971 muhtırası sonrasında yapılan anayasa değişiklikleriyle memurların sendika kurma hakkı kısıtlanmış ve bu hakların tam anlamıyla yeniden tesisi ancak 1990'lı yılların ortasından itibaren mümkün olmuştur. Bu kanun, Türk çalışma hayatının demokratikleşme çabalarının önemli bir kilometre taşıdır.